Zucht, daar heb je er weer zo'n eentje..

Wees eens heel eerlijk; hoe vaak ervaar jij dat je te snel bent?


Maandagmiddag.

De tussendeur gaat open en bij het zetten van de eerste stap over de drempel weet ik het al zonder dat ik hem daadwerkelijk al heb kunnen zien en spreken. 


Zucht, mijn gevoel bevestigt direct mijn al langer aanwezige angstige vermoeden. Dit wordt hem mogelijk niet. 

Dit kan wel eens de zoveelste zijn waarmee we niet echt vooruit komen. 


Natuurlijk weet ik dat mijn angstige vermoeden komt van alle eerdere ervaringen en teleurstellingen daarin. En zal ook niet het direct aan mij liggen, dus speel ik het sociaal wenselijke spelletje wat verwacht wordt van me in het eerste ‘hulpverlener-client’ contact. Maar mijn zintuigen staan op scherp en vertellen wat anders. Van binnen ben ik op mijn qui vive, en weet ik dat het mogelijke succes van deze afspraak in mijn handen ligt en in hoeverre ik mijn best doe om hem op het juiste level te brengen en de aansluiting te vinden. There we go (again)


Therapeutische uitdagingen

Het is maandagmiddag in deze week, als we onze eerste afspraak hebben met een systeemtherapeut die zou kunnen helpen bij de uitdagingen die wij ervaren in de (existentiële) depressie van mijn man. Al voordat wij hulp van buitenaf erbij gevraagd en gehaald hebben, wisten wij beiden al wat alle uitdagingen zouden gaan zijn om er samen doorheen te gaan en ermee aan de slag te gaan. Wat het van ons zou gaan vragen en vooral waar wij zelf ook aandacht voor moesten gaan hebben en wat er nog meer op ons pad daardoor zou komen en iets van ons zou gaan vragen. 


Te ver denken

Ik noem het ook wel het 10 stappen vooruit denken, en daar zelf al je eerste (vele) stappen ook in hebben gezet en uitgevoerd. Voor ons een heel normaal iets. 

Voor de meeste hulpverleners echter niet. En al helemaal niet voor de gemiddelde mens, als je het vergelijkt met de hoogbegaafde. De hulpverlener is getraind en opgeleid om ergens naar toe te gaan werken. Vooruit te willen kijken en juist behandelplan daarvoor op te stellen.

En terwijl ik daar maandagmiddag met mijn beste gedrag het gesprek aan ging om te kijken waar het nog wel waardevol kon zijn, en hem de kans te geven zich te verbinden met ons en waar we echt staan. Merkte ik weer hoeveel energie het kost om iemand constant zijn best te zien doen om “de situatie” uit te willen leggen en wat daarvoor nodig zou zijn, terwijl je zelf weet wat dat inhoudt én dat station allang gepasseerd bent. 


Het toch proberen

Een aantal keer probeer je het door te onderbreken en hem de informatie te geven zodat je samen al een station verder kan gaan. Een aantal keer blijf je stil en laat je hem praten omdat je de verbinding belangrijk vindt en daarvoor hem de ruimte wilt geven om zijn aandeel erin te hebben. 


En helaas vele keren denk je ‘Zucht, er is hieraan nog niks nieuws voor me, en waarschijnlijk is dit verspilde tijd en energie voor nu als de aankomende sessies en zullen we straks toch weer iets anders moeten gaan besluiten en doen’. En je voelt dat je de hele sessie je aangepast hebt gedragen, en dit waarschijnlijk moet gaan blijven doen als je het nog de kans wilt geven om er iets uit te halen, omdat je concludeert dat helaas deze hulpverlener niet kan levelen met jou en je dus de aansluiting elke keer niet zal hebben. 



Aanpassen om het te redden

Het is niet erg om je best te doen. Het is niet erg om je soms te moeten aanpassen om dit te kunnen en zo te ontdekken of er mogelijk toch nog iets waardevols uit kan komen. Echter, zal je bereid moeten zijn om teleurstellingen te incasseren, en deze niet te misbruiken als ‘zie je wel, het lukt toch niet’. Je zal je verwachtingen moeten bijstellen en moeten realiseren dat het een uitdaging gaat zijn om de juiste hulpverlener te vinden die jou wel kan helpen. 


Met de juiste bewustwording en intentie.

Wanneer je je hier bewust van wordt, hoe anders jij denkt en vaak al 10 stappen verder bent, kan je de regie terughalen in hoe dit voor jou werkt en wat je nodig hebt. 

Het 10 stappen vooruit gaat niet alleen in denken, maar ook in doen. Vaak ben je al veel verder en heb je eerst van alles zelf geprobeerd en ervaren, waarin je na vele reflectiemomenten ook alweer hebt bijgestuurd omdat je een hoge eigenaarschap bezit en (zelf)reflecterend vermogen. Maar dit geld niet voor de ander, die volgt snelle jouw spoor in denken en doen niet en hanteert het ‘gemiddelde’. 


Teleurstellende verwachtingen van jezelf

Maar als je je focus wel hierop zet, en de verwachtingen hanteert dat als jij dan eindelijk hulp vraagt en inzet het succesvol zal zijn (omdat iedereen om je heen wel verder komt als die eenmaal hulp vraagt), je oneerlijk bent naar jezelf als naar de ander en enorm teleurgesteld gaat raken.

Dat verdien je niet, en de ander ook niet die heus zijn best doet maar het gewoon echt niet kan.


Maandagmiddag, 1 uur later

Het hele gesprek ben ik dichtbij mezelf en mijn buikgevoel, terwijl ik mijn vaardigheden in gesprekstechnieken en het kunnen aanpassen inzet om de verbinding te houden en daarmee tegelijkertijd toetst of hij kan aansluiten. 


Of hij de sprong wil nemen naar ons level van denken & doen, en die snelheid wou accepteren en aannemen. Het duurde ruim een uur, waarin ik turfde hoe vaak hij dingen herhaalde, alsof hij een repeterende plaat was die het protocol volgde. Net zoals ik dicht bij mezelf bleef, bleef hij dichtbij zijn eigen aangeleerde rol van hulpverlener, en wist ik het antwoord.


Ik gaf de bevestiging die hij nodig had om het herhalen te stoppen, en gaf tegelijkertijd mezelf de bevestiging dat  ik het al wist bij die eerste stap die over de drempel gezet wordt. In gedachten bedank ik hem voor al het werk wat hij doet voor die mensen die het nodig hebben en waar hij perfect voor is. Maar niet voor ons. Voor ons wacht iemand anders, die ik nog mag gaan vinden. En gezien mijn eigen vermogen van nooit opgeven, heb ik het volste vertrouwen dat wij daar komen.


Herkenbaar? Wees er dan blij 4 oktober om 13uur inc replay: Masterclass Ontdek je Gebruiksaanwijzing als Hoogbegaafde; Klik hier