Is jouw kracht ook jouw grootste probleem?

"Zou het?! Gaat het deze keer wel lukken en eindelijk deze klote impasse doorbreken? Ondertussen ben ik na die POH’ers, bedrijfsartsen en psychologen er wel klaar mee en allang overtuigd dat ik het beter door heb wat zij niet zien en ik wel. Maar deze zou speciaal op mijn thematiek zitten en rete goed zijn. Ze word niet zomaar bij iedereen ingezet hadden ze me gezegd.. Ik voelde me op dat moment eindelijk echt serieus genomen worden.

10 minuten lang heb ik echt nog geprobeerd. Ik heb haar op meerdere manieren helpen inzien hoe het bij mij in elkaar steekt en waar het echt wringt. Ze pakt hem niet. Ze vat hem niet. Ze komt niet verder dan haar eigen neus lang is en is zo overtuigd van zichzelf en dat zij het juist weet en ik niet, dat ik mijn woorden inslik en stop met nog de moeite doen. Van mijn keel tot mijn knieën stroomt de moedeloosheid er weer in. Weer niet… En dan maakt ze deze opmerking;


Alle moeders onderschatten het moederschap…. Ik snap dat je ambitieus bent en gehoopt had dat je alles kon combineren, maar je grootste probleem is juist je kracht.."


_ _ _ _ _ _ _
Er zit meer in jeNa tientallen jaren vechten met voelen dat er meer in me zit maar het er niet uit kwam, na tientallen jaren vechten om tot mijn recht te komen en gezien te worden, en het constant weten dat ik meer zag en meer kon, dat ik echt voelde dat ik anders was, en dit eindelijk voorzichtig na tientallen jaren wat aan mezelf durfde toe te geven en niet bereid was dit op te geven, bagatelliseerde zij mij en dit gevecht door me over 1 kam te scheren met al die moeders…



Mijn moedeloosheid heeft direct plaatsgemaakt voor intense woede; woes en witheet kwam ik thuis. Er heeft nooit meer een vervolg gesprek plaatsgevonden.


Niet serieus genomen worden
Een van de moeilijkste dingen als hoogbegaafde is het gevoel van niet serieus genomen worden. Niet gezien en gehoord worden. Wanneer je al tientallen jaren zonder het te weten hoogbegaafd bent geweest, heb je ook zonder het bewust te weten op vele moment ervaring opgedaan met deze miskenning. Je hebt waarschijnlijk altijd al geweten dat je anders bent, en mogelijk is het zelfs wel eens door anderen ontkend of juist bevestigd, zonder naam of toenaam, maar je hebt het altijd gevoeld.


Je raakt gevormd
En tegelijkertijd groei je juist op in de wereld die het niet ziet. Leef je in een wereld die er niet op voorbereid en ingericht is. Waar op dit moment de cijfers je gevoel en constante ervaring in deze miskenning keihard bevestigen; je bent 1 van de 50. Je zal dus geen juiste referentiekader hebben waarin jij je zomaar gezien en gehoord kan voelen. Je kan niet even serieus genomen worden als al die andere 49 werkelijk niet begrijpen wat er bij jou gebeurt, en het niet kunnen zien. Ze sluiten niet op jou aan.


Voel je dezelfde moedeloosheid als je dit zo leest? Dezelfde frustratie en je enorme innerlijke conflict over "hoe kan ik nou wel gezien worden en ingeschat op mijn waarde"?


Het start hiermee
Allereerst begint het met je referentiekader. Door wie jij wil gezien worden? Van wie laat jij dit afhangen en gaat het voldoende zijn voor je als die jou gaan zien? Of blijft er dan van binnen nog wat knagen en onrustig waardoor je toch zoekende zal blijven? Terug naar die 1 op 50, je referentiekader, in hoeverre is het eerlijk dat jij verwacht dat zij de juiste personen zijn, en voornamelijk kunnen zijn, om te zien waartoe je capabel bent? Om je op waarde te schatten? Je bent 1 van de 50, ze kunnen niet op je aansluiten, al zouden ze dat zo graag doen. Wanneer je dit blijft verwachten en opzoeken, spreek je ze dus aan op hun eigen onvermogen en voelen zij zich falen zonder dat ze begrijpen waarom. En dat gevoel ken jij zelf ook maar al te goed! Niet eerlijk dus.


En begint bij jou
Ten tweede; kan jij jezelf op waarde schatten? Wanneer ben jij goed genoeg en doe je ertoe? Als je constant dit nog aan het toetsen bent in je buitenwereld, het afhankelijk stelt van of zij het zien en jou daarin bevestigen, kan het zo maar zijn dat je constant ervoor zorgt juist bevestigt te worden in het tegenovergestelde; ik ben niet goed genoeg. Het is enorm begrijpelijk dat je dit doet, en ook volledig terug te voeren naar de tientallen jaren van onbewuste miskenning. Ergens ben je gaan geloven dat het aan jou ligt. Dat er misschien wel iets mis is met jou. Onbewust zoek je dus naar erkenning dat je wel goed genoeg bent en er niks mis met jou.


Er is niks mis met jou, althans, je bent wel anders bedraad waardoor het zeker kan voelen alsof jij het probleem bent. Echter hou jij in stand dat het zo voelt zolang je niet eerst jezelf echt gaat leren kennen en begrijpen. Weten hoe je werkt. Wat je nu echt nodig hebt, en voor jezelf kan gaan zorgen. Wat heb jij nodig en moet je gaan doen om niet meer afhankelijk te zijn van je buitenwereld om jezelf op waarde te kunnen schatten.


De eerste stap die te zetten hebt, is de stap die ik gezet heb toen ik besloten heb om mezelf niet meer bloot te stellen aan de situaties waarin ik elke keer zo’n klap in mijn gezicht kreeg:


"Woest en witheet kwam ik thuis. Hoe durfde ze!"

Hoe kon ze nou zonder mij echt te kennen of te begrijpen, of überhaupt echt de moeite te nemen om naar mij te luisteren waar ik wel de moeite deed, me zo snel over 1 kam scheren en mijn talent bagatelliseren. Weer iemand die me niet zag, die niet doorhad wat ik echt allemaal kan. Weer dat immense gevoel van er niet toe doen…


Het deed zo pijn. Het voelde alsof zij op dat moment de genadeklap had gegeven. Ik kon niet meer, en wilde niet meer vechten. Ik stond op het punt om volledig op te geven. Toe te geven dat ik het echt niet meer wist. En daar kwam die altijd alles doorzettende eigenaarschap om de hoek zetten; Nee! Ik ga het niet loslaten en uit handen geven. Ik pik dit niet en accepteer het niet meer. Ik tolereer niet meer dat ik elke keer teleurgesteld en zo geraakt word omdat ze me niet zien.


"Het is afgelopen. Het is klaar. Het is tijd. Het is nu MIJN tijd."

En wees bereid om elke stap te zetten die je daarvoor nodig hebt. Elke stap die gaat helpen om jou jezelf te laten zien, jou jezelf te laten leren kennen en begrijpen, jou jezelf toe te staan weer voor jezelf te kiezen en voor jezelf te gaan laten staan. Om jou te zijn, zonder die ander.



p.s. Wil je die gebruiksaanwijzing van jezelf ontdekken? Voelen hoe het is als jij jou bent, wie dat dan is? Maandag 19-09 om 13:00 of 20:00 hou ik een nieuwe masterclass hierover! Klik hier, ook als je er niet bij kan zijn maar wel de replay wilt.