Ik vecht om (niet) te voelen!


"Ik wil weer voelen maar mijn hoofd neemt het constant over"

Hoezo fijn?!

Een wild gevecht, vol zwarte flitsen, wat voelt als een grote zwarte boksbal met stekels, bruist in mij op terwijl de stem van de trainster haar allerbest doet om zo zacht, veilig en lief mogelijk binnen te komen en me te begeleiden.

Ik voel me voeten onrustig worden, mijn benen gaan prikkelen, mijn maag word zwaar en mijn ademhaling schiet omhoog in mijn borstkas.

Mijn ogen schieten alle kanten op, de druk op mijn voorhoofd en oogkassen wordt groot en het kost me enorme moeite om mijn oogleden gesloten te houden.


Het is een no go, dit word hem niet. Ik wil niet voelen!


Ik hijg nog na van de strijd die ik geleverd heb, mijn hele lichaam staat strak en stijf, terwijl de rest om mij heen met een blik vol af te lezen emoties rustig zijn ogen weer open doet en geniet van deze meditatie en de fijne ervaring ervan. Er worden prachtige uitkomsten gedeeld, met 1 grote gedeelde noemer en overeenkomst voor een ieder, behalve voor mij; Wat fijn om zo even de verbinding te voelen met jezelf.
Ondertussen is deze ervaring gelukkig alweer vele jaren geleden, en hoor ik momenteel bijna bij de groep van gelukzalige ervaringen mbt verbinding met & in jezelf, al zal ik dat nooit helemaal zijn.

We zijn kampioen in voelen maar falen.
‘Voelen’ is een enorm ‘gevalletje apart’ wat jou, mij, ons volledig typeert als hoogbegaafde. Hoogsensitiviteit (HSP) is een zijnskenmerk van de hoogbegaafde. Er word ook wel eens gesproken over hooggevoeligheid, echter is dit niets iets aangeboren maar aangeleerd. Met hoogbegaafdheid word je geboren, en dus ook met HSP.
Wel hebben we gevoeligheid vanuit hyperprikkelbaarheid (overexcitabilities Dabrowski), en die impact merk je altijd.Je zintuigen zijn sterker ontwikkeld, er komt dus meer binnen, wat je gevoeligheid verklaart. Daarnaast zijn we rijkgeschakeerd in emoties, wat inhoudt dat je vele emoties tegelijk en intenser kan voelen.

Je zou dus verwachten dat wij briljant in voelen zijn, er niks voor hoeven te doen omdat het zijnskenmerken zijn, en constant vanuit onze intuïtie de beslissingen nemen en er blind op vertrouwen en varen. Niks daarvan is waar. Ja, wel dat het zijnskenmerken zijn, maar juist niet dat wij ze zo beleven en er vertrouwd mee zijn laat staan verbonden

Voelen is onmogelijk door je hoofd.
Hier ontstaat een heel bijzonder fenomeen wat voor mij vooral duidelijk maakt hoe ijzersterk je brein is, en tegelijkertijd hoe onbetrouwbaar. Als we het hebben over die gevoeligheid, en de impact die het heeft op jouw belevingen en daarmee opgestapelde ervaringen, is het niet abnormaal om te bedenken dat je op vele vlakken veel heftiger en harder geraakt zal worden dan een niet-hoogbegaafde. Ik noem het de Te’s die door een ander vaak niet begrepen word en waar je juist vaak wel op afgerekend wordt; Te Boos, Te Verdrietig, Te blij, Te Emotioneel, Te heftig, Te intens, Te veel. Je wordt afgerekend op je intensiteit van voelen en hoe jij dit uit. Voor jou voelt dit als afgerekend worden op jou. Want wat je voelt, is zeker als kind 100% waar;
"Maar ik voel dit nu eenmaal zo".
En toch krijg je de boodschap dat het minder moet.De overtuiging ontstaat dat jij te veel bent. Je moet minder. En daar is jouw hoofd de reddende engel die ervoor gaat zorgen dat je deze wereld gaat overleven. Het zet je gevoel uit, het verbreekt de verbinding met je lichaam, en zet van alles in om je weg te houden van je gevoel.
Je hoofd overruled.‘
Hoge ademhaling, misselijke maag, onrustige benen, oogleden openen, zweet in je handen’; het leid je volledig af van je gevoel. Wanneer het niet voldoende is zet je hoofd zelfs paniekaanvallen in, of black-outs.
Maar zelfs op de simpele vraag ‘wat voel je nu’, komt niks anders dan ‘ik denk dit en dat…’ Ook hier vult je hoofd het in, in plaats van dat jij kan voelen welke emoties er eigenlijk bij je aanwezig zijn en je draagt.

Het zit dieper dan je denkt, en je hoofd weet dit.
Het is niet gek! Je angst voor voelen is geheel terecht; je bent er immers op afgerekend. Het deed pijn om te zijn wie jij bent. Dus voelen is een soort aartsvijand geworden omdat je anders het niet kon redden in deze wereld. Je voelt te veel voor wat de ander aankon, en nu voel je teveel voor wat jezelf aan kan.
Maar je voelt. Het is niet anders. Het is wie jij bent.
Hoezo wil je daar nu nog steeds tegen blijven zeggen dat je er niet mag zijn? Want helaas is dat wat er gebeurt als je je eigen gevoel blijft ontkennen en uit de weg gaan. Het gevoel heeft namelijk geen echte ‘aan & uit’ knop. Het is er altijd, maar onder extreem veel (beschermings) lagen toegedekt zodat het geluid er niet meer zo hard doorheen komt en het acceptabel is voor jouw buitenwereld en daardoor draagbaar voor jou.
Maar is het draagbaar?
Voel jij wie je bent? Voel jij wat je nodig hebt? Voel jij wat je ECHT wilt?Of ben je erdoor juist verder weggeraakt van jezelf? Jezelf volledig kwijt geraakt?


"Jeetje wat kostte het me veel energie."

Wat een enorm gevecht en oorlogsgebied ontstond er binnen mijzelf om maar niet te voelen.Doodsbang was ik.Ik was overtuigd dat ik al die emoties niet aankon om te voelen. Ik zou in een afgrond gaan storten als ik ze toe zou laten. Te intens. 
De gelukzalige ervaringen van de anderen, het zien en voelen van hun oprechte emoties deden mij pijn.


Bijzonder….ik kon dus wel voelen! Waar was ik dan zo bang voor?

Wat heeft me vroeger zo geraakt dat mijn lichaam nu reageert alsof ik getraumatiseerd ben en me volledig moet beschermen? Wat heb ik nodig? De verbinding met mezelf…


"Ik wil weer voelen."