De functie van vet en waarom je moet blijven eten als hoogbegaafde; je stopt heel wat weg!

5 jaar geleden. Daar sta ik dan. Tussen al mijn studiegenoten. Ik voel me al anders door mijn hoogbegaafdheid, en deze word nu nog eens 10x vergroot door wat er hier nu gebeurd. 


Kijkend naar de vele flip-overs van opgeschreven psychische & fysieke lasten en pijnen van mensen met overgewicht. Minstens 5x word juist aan mij, de ervaringsdeskundige met een verleden van ernstige overgewicht, heel onhandig en voorzichtig gevraagd of het klopt of dat er nog dingen missen. 


Van binnen word ik gek, ik wil al die pijnen en lasten niet zien, en al helemaal niet voelen. Weten doe ik ze heus wel al 30 jaar. Maar al te goed. Ik ben niet gek. 

Ik wil niet zo kwetsbaar en zielig lijken als al die opgeschreven dingen. 


Van buiten lijk ik compleet kalm, vol leiderschap en sterk zelfvertrouwen, met geen enkele emotie en een halve glimlach te vertellen dat ik gelukkig niet alles herken en heel veel zelf altijd kon oplossen of voorkomen.


Later neemt een studiegenoot me apart, en vraagt voorzichtig nog even na of dit niet te heftig was voor me gezien mijn vroegere verleden met obesitas en alles wat ik daarin ervaren heb. Ik tackel het gelijk met een bak aan overtuigingen en inzichten waardoor ik het gesprek weg beweeg van mijn gevoel en ik vooral niet zwak lijk. Ik ben te sterk voor haar om daardoor heen te prikken.


Vorige week.

Een grijns bij elk antwoord wat gaat over de “pijn” waarvoor ze tegenover me zit en waar ik haar mee confronteer. Een lach voor elke fout die zij vindt dat ze gemaakt heeft, en moet toegeven. Wegkijken als ik vraag naar wat dat voor haar betekent, haar gevoel. Het hoofd wat in de overanalyse gaat om rationeel een antwoord te geven op emotie. 


“Haha, ja grappig he. Ik denk dat het komt omdat….Het is natuurlijk ook wel logisch….En weet je, eigenlijk is vooral wat lastig en ingewikkeld…”


Denken is niet hetzelfde als voelen.


De werkelijke situatie…

Niet kunnen stoppen met eten. Keer op keer afhankelijk lijken van eten om je goed te voelen. Niet de baas kunnen zijn over je gewicht en gezondheid. Gewoon de regie niet kunnen voeren over je fysieke gedrag en doelen, en daardoor toch zo’n afkeer hebben op je gewicht…. 


Een afkeer die volledig voelt als dat je juist daarom niks voorstelt…

En wanneer je gevraagd wordt om te voelen wat het te dik zijn voor jou betekent, voelt dat zo heftig dat er een prachtige beschermingsmechanisme in werking treedt die vooral krachtig & zelfverzekerd rationeel gaat beantwoorden door het af te zwakken. Te bagataliseren. Waarom? Dan kan je minder geraakt worden. Dan voorkom je dat men jou als zwak gaat zien en vinden. Dan ben je niet zo kwetsbaar.


Voel je hem? (Of juist niet omdat je hoofd het overneemt)

Ondanks dat je je eetprobleem en doorslaan puur rationeel wil aangaan en als een fysiek probleem wilt tackelen, raakt het je eigenlijk op totaal andere diepere lagen die je geweldig probeert te omzeilen door nooit je kwetsbaarheid te laten zien of je emoties daarin toe te laten. Je bagatelliseert. 


Maar weet je wat je met bagatelliseren in stand houdt? Dat je je nooit serieus genomen voelt. Niet begrepen, gezien en gehoord wordt. Dat je miskend wordt. Dat je afbreuk doet aan wie jij bent, want jij neemt jezelf niet serieus.


Eten is meer dan alleen maar eten. There is a reason.

Je eet om een reden. Punt. Een verslaving (dus doorslaan en jezelf niet in balans kunnen houden) is niks anders dan een zelfde beschermingsmechanisme om de pijn af te zwakken. Je verdooft het met eten. En je verdooft je gevoel met eten, én bagatelliseren.


Ga jezelf serieus nemen door wel te luisteren naar jezelf. Wel te voelen en te weten waar je jezelf niet ziet. Daardoor precies de vinger op de pijnlijke plek te kunnen gaan leggen en de keus te kunnen maken voor jezelf waar je géén eten voor nodig hebt. 


5 jaar geleden. Ik zei helemaal niks tegen mijn studiegenoot, wat geen opening gaf tot mijn werkelijke emoties die als paddestoelen uit de grond schoten bij het kijken naar de flip-overs. Het besef was er echter wel; Auw wat deed dit pijn! Wat had ik lang niet meer doorgehad en gevoeld hoe erg ik dit vind. Hoe moeilijk ik het gehad heb. Huilend ben ik thuis gekomen, en heb ik mezelf de belofte gedaan om hierin mezelf nooit meer tekort te doen. Wat ik voel, is wat ik voel. En mag er zijn in alle rauwheid en intensiteit. 


Voel je hem?

Dan ben jij de perfecte match voor mijn actie van de mnd Juli!

Ik geef 5 gratis sessies 'Hoe doorbreek ik mijn eetverslaving'? 


Meld je direct aan, want vol =vol, met onderstaande knop Aanmelden voor gratis sessie