Een paniekaanval, maar dan anders. Velen van ons kennen dit en de oorzaak hebben we allemaal!

Daar zit ik dan. Het overvalt me weer enorm, en ik word me even intens bewust van hoe ik me letterlijk voel;


Mijn hartslag voel ik in mijn keel, mijn ademhaling idem dito, het geeft een bepaalde benauwdheid. Mijn buik staat strak en gespannen, ik voel een raar soort misselijkheid. Mijn benen lijken bijna tegen de kramp aan te zitten, alsof ze paraat staan om te vluchten. En mijn hoofd, mijn hoofd heeft een bizarre mix van wollig, bizar paraat en alert, en een bepaalde duizeligheid die ik ken van teveel indrukken en stress factoren waarvan ik me niet bewust ben geweest.


Wat er in godsnaam aan de hand was zal je nu denken? 

Nou gewoon, ik zat eindelijk op de stoel, helemaal vooraan, bij de musical Aladdin…. En mocht me even weer heel bewust worden van de intense gevoeligheid die ik heb in mijn zintuigen en hoe mijn lichaam hier uiting aan geeft. 


Als het gaat om energie, en altijd ermee in gevecht zijn en daarom doorslaan in eten, heeft het alles te maken met draagkracht en draaglast, en waar jij de focus op legt. Wat doe jij voor het vergroten van jouw draagkracht, en het veranderen van jouw draaglast? En heel vaak gaat de een niet zonder de ander omdat jij anders bent en het daarom anders bij jou werkt, en heb je met beide te dealen en daarin haarscherp jouw ideale balans te vinden.


Ik ben gek op verwondering, het geeft me bakken met energie en het zet al mijn zintuigen op scherp. Ik zoek het dus graag op, slurp alle indrukken en details op, en ga als een razende tekeer met alles willen zien en verbinden in mijn hoofd. Het opslurpen van die intensiteit als een verslaafde junkie; de zaal details, de muziek en organisatie daarachter, wat de dirigent doet, wat er bij het decor gebeurt, de mimiek van elke speler, en ga zo maar door! Er is zo ongelooflijk veel te zien en te horen, veel te beleven. 


Daarom ga ik naar grootse musicals, en zit ik op die eerste stoel, zodat me niks zal ontgaan. Maar een grootse musical doet meer dan alleen verwonderen en van alles opslurpen. Het slurpt mij ook op. De hoeveelheid mensen die ik tegen moet komen (en vooral tussendoor moet zien te komen) bij en in het theater, alle emoties die ik voel die het acteerwerk bij mij overbrengen, hoe de muziek bij mij binnenkomt en wat dat met mij doet, het constant aflezen van alle mensen, angsten die ontstaan omdat mijn fantasie vele “doemscenario’s” bedenkt (=hoogsensitiviteit). Gewoon heul veul. Positief als negatief. 


En zo werkt het constant zonder dat we het ons vaak genoeg realiseren, en wat enorm kan bepalen hoe we ons gedragen en of we kunnen kiezen voor onszelf. 

Balans vinden in wie jij bent en wat daarvoor nodig is. 


Een ander zou mogelijk zeggen dat ik een paniekaanval aan het ontwikkelen was wanneer ik je vertel hoe mijn lichaam reageert op al die prikkels en het intens beleven wat ik doe. Die zijn voor mij ook niet onbekend, ik heb de kracht van mijn sterke brein en fantasie zeker al tig keer ondervonden. Ik weet dat het bij mij hoort en ernaar moet luisteren en handelen. Hoe? 


Durf jezelf serieus te nemen en te ontdekken hierin. Leer jezelf kennen en waar jij kiest voor draaglast en alles wat je daarin veilig probeert te stellen ipv je draagkracht te vergroten. Stop met aanpassen als dat teveel tegen je werkt; durf keuzes te maken die anders zijn maar juist voor jou werken. 


Keuzes die het mogelijk maken dat je absoluut wel op die stoel vooraan zit en alles opslurpt zonder weg te hoeven vluchten, en jou vol energie het podium af laten gaan.